Bismuth

Het is alweer de 14e dag en vandaag was alweer de 8e fietsdag van de vakantie. Vanaf de suffe camping internet pc mag ik geen foto’s posten, dus maar een droog verhaal. Morgen gaan we Paihia (het Salau van NZ was mijn eerste indruk) in en daar zou het wel moeten lukken.

De afgelopen paar dagen hebben we weer veel gedaan! Na het sprookjeshuis bij Kohukohu zijn we in een ruk doorgefietst naar Waipapakauri beach aan de zuidpunt van “90 mile beach”, een tocht van 90 km die mij bijna het leven kostte! Dat zit zo: ergens in de eerste 20 km hoorden we een stel honden blaffen (grote honden, zware blaf) toen we een hoek om kwamen (godzijdank bergaf) zagen we de honden ook. Type vechthond die in Nederland al 20 jaar zwaar illegaal is, 2 zaten in een kooi… en eentje kwam gemeen blaffend op ons af stormen, daarbij het einde van zijn territorium (erf) en de highway waarop toch met 100 km/u auto’s voorbij komen totaal negerend. De enige reden dat ik dit nog kan posten (daarover zijn Ingeborg en ik het althans eens, mensen met wat meer afstand tot de zaak zouden dat kunnen nuanceren) was dat er op dat moment een enorme SUV (nooit gedacht dat ik nog eens lol zou hebben van die dingen tijdens deze vakantie) met daarachter een boot-trailer luid toeterend aan kwam rijden. De hond deinsde een beetje terug, en afgeschermd door SUV+boot konden Ingeborg en ik doorfietsen. Dat was niet helemaal genoeg, want de hond had al snel door dat ie achter de auto langs alsnog achter ons aan kon (beest was echt levensgevaarlijk) maar toen waren we alweer te ver weg om nog te bereiken. Maargoed, eindgoed – algoed enzo

Daarna hebben we een rusttdag gehouden om met de bus (saai recht stuk van bijna 150 km) het Noordelijkste bereikbaare punt van NZ te bezoeken. (denk foto hier) Dat kunnen we dus ook al afvinken. Nu zitten we dus na twee dagen fietsen in Paihia aan de “bay of islands” mooi plekje aan de aan eb en vloed onderhevige uitloop van een rivier, schuin tegenover een waterval.(denk foto hier). Morgen hebben we weer een relax dag, en de dag daarna (of daarna) nemen we de bus naar Auckland en door naar het zuiden om de rest van het noorder eiland te gaan bekijken (de wegen zijn hier op 200 km van Auckland al a-relaxed druk).

 Jilles

Vanochtend begonnen we de dag maar met het schoonmaken van onze fietsen. Alles knierspte en kraakte dat het een lieve lust was. Tijdens het schoonmaken bleek dat Ingeborg een van de schroeven die haar voordrager op zijn plaats houdt kwijt was geraakt in de regen. Vervelend, maar oplosbaar met tie-wraps totdat we in Rawene bij een garage kwamen alwaar we een nieuw schroefje kregen. Daarna hebben we in een cafeetje aan de haven nog een heerlijke lunch genoten.

Vanaf Rawene namen we de pont naar de overkant van Hokianga harbour en gingen we (na 25 km alweer!) op zoek naar de camping: The Tree House. In de lonely planet staat dit beschreven als misschien wel de mooiste backpackers lodge van NZ, en ik ben geneigd het daar mee eens te zijn. Omdat het weer nog steeds een beetje dreigend is hebben we nog maar een dag een cabin genomen, en rechts is het resultaat te aanschouwen… wow!

The Tree House heeft een zeker hippie gehalte (toen ik vroeg of we geen sleutel van onze cabin moesten krijgen werd ik glazig aangekeken, en ze verkopen alleen organische insectenspray) maar oh wat is het hier mooi! Ons huisje staat echt midden in het bos, overal hoor je vogels, en bij elk raam ruikt het naar andere planten en bloemen.

Morgen onze eerste wat langere tocht (ongeveer 75 km). Ik ben benieuwd hoe dat gaat.

Vanochtend (eigenlijk vanacht al) werden we wakker van het ontspannende geluid van een zacht regenbuitje op onze tent. We stonden op een DOC camping (soort staatsbosbeheer terrein) in Waipoua forest, een onwijs mooi regenwoud. De regen was dus ook niet heel onverwacht. De ontspanning hield op toen het om 8,9 en 10 uur nog steeds regende, en steeds harder ging regenen. We stonden midden in een natuurpark, 25km weg van de dichtsbijzijnde winkel, bijna zonder eten met een steile klim voor de boeg. Uiteindelijk hebben we toch maar een hap uit de zure appel genomen en zijn we in vol ornaat op de fiets gestapt. Daarna werd het mooi! Het was wat koud, erg nat, maar ik denk een van de mooiste stukken die we ooit gefietst hebben. Het werd helemaal mooi toen er halverwege de klim een hot-dog tentje stond!

Iets verderop, na een ijzig koude afdaling (ademende regenpakken kunnen niet het zweet dat de klimmetjes hier opwekken afvoeren) vonden we de hemel op aarde: Een relaxed cafeetje met verse (warme!) koffie en brownies!

Daarna moesten we nog een belachelijk steil (staan op de pedalen!) colletje (+/-200m) over waarna we eindelijk uitzicht hadden op hokianga harbour, en de nogal groot uitgevallen duinen aan de overkant van de harbour. Vanaf dat punt hoefden we alleen maar uit te rollen naar de camping in Oponomi waar we lekker een cabin genomen hebben, hopend op beter weer.

Even terug naar Auckland, want daar kon je iets doen waarvan ik zeker weet dat Pieter het heel vet zou vinden: 3 uurtjes matchracen met de NZ-40 en de NZ-41, twee boten die gebruikt zijn in de America’s cup van ’95. vet!

De eerste kilometers op de fiets zitten erop. Gisteren een kort stukje van ongeveer 20 kilometer van Brynderwyn (daar waren we met de bus heengebracht) naar Paparoa. In Paparoa kwamen we op een camping terecht die ik echt heel vaag vond. Allemaal rare lui die daar soort van woonden en geen enkele toerist. Ik heb ‘s nachts bijna niet geslapen omdat ik de hele tijd vanalles hoorde. Uiteindelijk zijn we daar vanochtend gewoon weer heelhuids vertrokken.

Vandaag hebben we 53 km gefietst. De wegen zijn hier behoorlijk steil, dat was al gelijk duidelijk. Toen we de heuvels uit waren bleek ook de wind een vrij belangrijk element. Het laatste stuk was een lange saaie rechte weg, met gelukkig wind mee….

Nu zitten we op een camping in Dargaville. Een rustig plekje. Net lekker gegeten en straks weer vroeg slapen waarschijnlijk. Morgen zijn we van plan door te fietsen naar Waipua forest.

Tot nu toe vind ik het nog best moeilijk om te ontspannen. Ik zie veel bezwaren en moeilijkheden op mijn pad. Ik hoop dat het snel overgaat, want het is niet echt fijn. Ik merk wel dat het steeds iets beter gaat. En gelukkig heb ik Jilles bij me, die is altijd lekker optimistisch, dat vult elkaar lekker aan!

Ingeborg

We zijn inmiddels alweer bezig aan onze 5e reisdag, maar we komen pas langzaam van onze jetlag af. De reis hierheen was veel vermoeiender dan ik dacht. Dat kwam onder andere door de 10 uur die we moesten wachten op het vliegveld van Tokyo. Het zouden er eigenlijk 6 zijn, maar we waren er een uur eerder door wind mee, en het vliegtuig dat ons door zou brengen naar Auckland had 3 uur vertraging. Tijdens de vlucht heb ik maar de laatste twee Lord of the rings films gekeken om in de stemming te komen. Uiteindelijk kwamen we met 6 uur vertraging in Auckland aan omdat 70% van onze reisgenoten in Christchurch een verbinding alsnog kon halen als we eerst daarheen gingen. Christchurch hebben we dus mooi wel al gezien en we zijn midden op de dag over heel NZ heen gevlogen. Mooi land!

Aangezien we om 16u aankwamen in plaats van om 10u hebben we maar een hotel gescoord in plaats van te gaan kamperen zoals ons oorspronkelijke plan was. Dat had nogal wat voeten in de aarde omdat heel NZ in Auckland wilde overnachten voor twee U2 concerten. Alles was vol! Uiteindelijk zaten we 20 km ten zuiden van Auckland in een suffig motelletje in een suffe buurt. Dat was dus het eind van Dag 3!

Gisteren hebben we een beetje door Auckland gewandeld en wat boodschappen gedaan. Outdoor gear is hier inderdaad goedkoper maar hema mini led lampjes zijn hier high-tech outdoor equipment dat NZ$ 20,- per stuk moet kosten (EUR 11,-). We hebben ter ere van Swie’s verjaardag een Hoegaarden gescoord in de zon op het terras van de belgische bieren pub. Relaxed!

Vandaag (dag 5) zijn we (U2 is weer weg) verhuisd naar een hotel in het centrum. We hebben nog gekeken naar een kerst parade.. in ons t-shirtje.. raarrr. Ze doen hier ook aan kerstbomen (inclusief versiering) en sneeuwpoppen in de zomer, rare lui! Morgen nemen we de bus naar Wellsford (ten noorden van Auckland) en vanaf daar gaan we dan toch echt fietsen! Het weer is hier overigens fantastisch, lekker temperatuurtje, beetje bewolking maar meestal zon, en ruim 20 graden.

De voorbereidingen zijn in volle gang!

Vandaag hebben ibo en ik de (hoop ik) laatste boodschappen gedaan, en omdat ik toch nog op schiphol moest zijn heb ik meteen eventjes bij de KLM gecontroleerd of gemeld was dat onze fietsen mee gingen (dat was het) en gevraagd of er fietsdozen op voorraad waren (dat waren ze). Morgen hebben we nog een hele dag om alles in onze tassen te proppen, dan kunnen we woensdag rustig stemmen voor we het vliegtuig in stappen. Burgerplicht voor alles

So, amazon.com has a new feature (to me at least, as I do my buying at .co.uk). They tell you which book you are likely to buy after viewing the book you are viewing. I was looking at The Gospel of the Flying Spaghetti Monster when the new feature caught my eye. So what do people buy after looking at it?

The second book on the list seems reasonable, but after that… um…
It seems people interested in pastafarianism are in search of their own preferences in more areas than just religion .

I just finished reading the first e-book I ever bought: A Transcontinental Odyssey to the Dysfunctional Appendage of North America: Cowboy Gasoline in the Eye of the Storm.
The title says it all really, the writer has to (or at least decides he has to..) drive from somewhere in Arizona to the south of Florida and encounters a hurricane (and it’s eye) on the way. It is written by an anonymous writer friend of Mark Frauenfelder, one of the editors of BoingBoing
At 39 pages it’s almost more a long short story than a book, and a nice read for an afternoon. On the page linked above a short excerpt from the book is printed for the interested. I find the style of the writing very pleasant. My only gripe is that the author is a bit on the negative side when other people and their actions are concerned.

However, the important point here is that this is the first intangible book I bought. I can’t mark it with the cool personal blind tooling clamp I got for my birthday, and I can’t stack it on the cool self referential shelf I recently installed. Somehow a folder called “bookcase” on a desktop just isn’t as cool.

I knew people were using google adwords for political activism, but what I saw on slashdot today was new to me: Promoting your scientific theory through google!

The lowest ad:There are no quarks caught my eye with its “there is no spoon”-like title, so at least marketing-wise it seems to work. I’m not convinced by the contents of the site though, the entire site oozes crackpottery.
Thomas S. Kuhn would argue (as in his the structure of scientific revolutions) that I’m just showing typical behaviour for a recent graduate of a respectable academic institution. So perhaps a paradigm shift is near, and my calling Brian DuPraw (author of that site) a crackpot is just the last feeble defense of a scientific dinosaur bound for obsolescence.