Bismuth

De zuidenwind (southerly voor insiders) die ons tijdens de overtocht van Wellington naar Picton al lastig viel bleek nog niet klaar met ons. We vertrokken met licht bewolkt weer en bijna geen wind uit Picton, maar ruim een uur fietsen verderop bleek dat de wind niet weg was maar alleen maar afgeschermd werd door de heuvels rondom Picton.

Het gevolg was dat we na een lekker koffietje in Blenheim nog ruim 3,5 uur tegen de wind (storm zeggen mag ook) in naar het zuiden geploeterd hebben. Waarom waren we zo vasthoudend vraag je je af? Welnu, we hadden een kamertje geboekt in de Pedallers Rest (tweede op die pagina), en daar wilden we heel graag heen. 3,5 uur peddelen zonder ooit verder te komen dan het kleinste blad voor en enkele bijna-van-je-fiets-af-geblazen momenten verder konden we controleren of het de moeitewas…. en dat was het! (gelukkig maar, foto’s volgen nog).

Niemand anders was zo zot om in dit ellendige weer te gaan fietsen op dit stuk, dus we hadden het hele huisje twee dagen voor onszelf. Inclusief houtkachel, honderd Merino lammetjes in de wei eromheen en verse lam voor op de bbq. Twee dagen, want de sterke zuidewind hield het nog een dagje uit dus wij ook.

Gisteren zijn we van de Pedallers rest naar Kaikoura gefietst. Het Mekka voor walvis kijkers. Denk dan maar niet dat wij dus walvissen gaan kijken want het is hoogseizoen dus we hadden een stoeltje in een boot moeten reserveren in de week na de Big-Bang (twee dagen geleden eigenlijk) Jammor!

De fietstocht naar Kaikoura was overigens fantastisch! rechts besneeuwde bergtoppen (uitzonderlijk voor de tijd van het jaar) links oceaan met af en toe een zeehond (geen walvissen helaas). We merken wel dat er op het zuidereiland minder verkeer is, alleen nog niet zo heel erg, want we zijn momenteel de druktste weg van het zuidereiland aan het fietsen. Vanaf morgen moet dat ook afgelopen zijn, want we gaan landinwaards richting Hanmer Springs.

Vandaag hebben we ontbeten bij een organisch café-cum-restaurant recht tegenover de camping. Het is heel leuk om te zien hoeveel minder stoffing (zelfs hip) het imago van organisch eten hier is. Niet geforceerd “goed” bezig geitewollesokkig geneuzel, maar gewoon een heel cool café met leuke muziek, sjieke hippe aankleding en lekker en goed eten. Daarna hebben we een wandeling gemaakt over het Kaikoura peninsula, langs de whalers lookout. Een klif die (de naam zegt het al) vroeger door walvisvaarders gebruikt werd om walvissen te vinden en hun collega’s op zee erheen te dirigeren. We hebben weer geen walvissen gezien, het uitzicht was voornamelijk vol met bootjes, vliegtuigen en helikopters die op zoek waren naar walvissen.

Foto’s volgen als de combinatie jilles+camera+usb-kabel-van-camera+internetcafe zich weer voordoet.

Gisteren hebben we de boot genomen van Wellinton naar Picton. De Cook’s Strait over. Nou we hebben het geweten…. De wind was vrij hard en de golven waren echt immens hoog! Ik denk dat ze hoger dan 5 meter waren en onze enorme veerpond bewoog dan ook hevig op en neer en heen en weer. Met veel zeezieke mensen als gevolg (wij natuurlijk niet!). Onze pond leek wel een roeibootje. Ook kraakte en piepte en trilde de boot heftig mee op de maat van de onder ons langkomende golven! Mijn god, nog nooit zo’n brute bootreis meegemaakt. Natuurlijk zijn we gewoon heel en veilig aan de overkant aangekomen en was de laatste anderhalf uur varen gelukkig in serene rust door de fjorden. Hadden we even tijd om bij te komen. Liefhebbers kunnen een verslag vanaf het dek bekijken. (speakers aan!)

Gisteravond hebben we hier oud en nieuw gevierd. Op de camping. We hadden in Wellongton een fles champagne gekocht. Om 12 uur hebben we die samen leeggedronken en hebben we nog naar het vuurwerk van Picton in de verte gekeken. Wel leuk dat dat er nog was, anders was het toch wel een beetje kaal geweest!

Allemaal een heel gelukkig 2007 dus! Over een kwartiertje is het bij jullie zover!

We zijn aanbeland in Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland, en wat ons betreft tot nu toe de leukste stad die we hier bezoeken. We verblijven in het Wildlife House, echt overleven hier! Gisteren hebben we de botanische tuin van wellington bezocht, daar zijn we gekomen met de beroemde cable car. Daarna hebben we de 36e trouwdag van mijn ouders gevierd middels een paar biertjes en een lekker maal in mac’s brewery. Vandaag hebben Ingeborg en ik mount Victoria beklommen, daarna hebben we uitgebreid het Te Papa museum bezocht (wat heet, dat museum is enorm!). Als het weer het morgen toelaat gaan we een rondje fietsen in de omgeving, het alternatief is nog niet bedacht, maar er is hier genoeg te doen. Overmorgen nemen we om 8:25u ‘s ochtends de boot naar het zuidereiland.

Zo lieve mensen, we hopen op deze manier ondanks de afstand toch nog een bijdrage te leveren aan het productief doorkomen van de laatste werkdag voor het lekker lange nieuwjaars weekend. Bij ons is de vrijdag al voorbij dus we hebben al weekend maar aan de andere kant (van de wereld) hebben we daarna ook nog 57 dagen vakantie…
Allemaal een heel fijne jaarwisseling en de beste wensen voor het nieuwe jaar!

We waren natuurlijk van plan na de rustige eerste kerstdag in National Park 120 km bergaf te gaan zeilen, maar we hielden het ‘s avonds uit to 1 uur, dus om 6 uur ‘s ochtends hebben we de plannen toch maar gewijzigd

We hadden eerste kerstdag in dezelfde backpackers doorgebracht als mijn ouders, en zij zouden de trein nemen van National Park naar Wellington, en dat leek ons bij nader inzien ook wel een leuk idee. Daarnaast wilden we toch nog een dagje in het National Park (niet het dorp) rondfietsen. Het nieuwe plan was dus: rustig ontbijten en koffiedrinken met ouders, rondje fietsen, trein boeken, nog een avondje voor de openhaard hangen en de 27e de trein nemen.

Stap 1 van het plan was om 11:30u succesvol afgerond, alle kroegen gingen pas om 12u open, dus we moesten zelf koffie maken, maar dat mocht de pret niet drukken. Omdat het heel mooi helder was (voor het eerst sinds de 23e!) moesten Anke en Teun van mij nog wel even showfietsen voor Mount Ngauruhoa, tegenwoordig beter bekend als Mount Doom maar dan zonder al het groen in de voorgrond.

Stap 2 begon ook probleemloos, de dag startte mooi en werd alleen maar mooier, en in recordtijd zijn Ingeborg en ik naar Chateau Whakapapa gefietst. Volgens de lonely planet het een na meest luxe hotel van NZ, dus we hebben lekker geluncht! Aan het eind van stap twee ging het al mis, we hadden onze fietsen even bij de supermarkt geparkeerd om ons diner te kopen toen een camperchauffeur (penis mobicampus nilintelligentus) dacht dat ie in zijn escortje aan het rijden was en onze fietsen even sandwichte. Gelukkig geen direct waarneembare schade.

Bij stap 3 (trein boeken) ging het ook nog bijna mis… trein vol tot in januari…. . Nu gaan we dus maar met de bus want we hadden al wel een backpackers gereserveerd in Wellington.

Het openhaardhout is net bijgevuld, dus (als het buiten nog wat kouder wordt) gaat het verder wel lukken met het plan!

Eergisteren zijn we van Turangi naar National Park (dat is een plaats) in het Tongariro National Park gefietst. De tocht begon spectaculair met drie vulkanen (waaronder Mount Doom van Lord of the Rings) aan onze linkerzijde. Verder was het vrij veel klimmen, dus ondanks de afstand toch nog vrij zwaar. National Park is een skidorp. In de winter waarschijnlijk stampvol met toeristen, maar nu in de zomer heel erg rustig. Wel zie je overal de uithangborden voor ski en snowboard verhuur. We slapen in de Ski Haus(!) en hebben al biertjes gedronken in de (lege) Schnapps apres-skibar! Grappig man!

In National Park een backpackers opgezocht en daar weer een kamer genomen ipv de tent opgezet. Lekker hoor! We hebben hier een open haard, dus ik heb al even gestookt, mam! Het weer is vrij slecht voor de tijd van het jaar, ze klagen hier ook allemaal! Dat doen dus heus niet alleen de nederlanders!

Gisteren hebben we de Tongariro Crossing gelopen; “The finest one day walk in NZ”. Was inderdaad erg mooi. Het weer was alleen wat minder. Veel wolken en heel veel wind. De afgelopen dagen was het zowiezo slecht weer geweest en het had op de berg zelfs gesneeuwd. Daar liepen wij dus doorheen af en toe. Toch een beetje een witte kerst voor Jilles en Ingeborg! Bovenop (iets van 1900 m) was het dus vrij guur weer. Soms waaiden je benen onder je lijf vandaan. Het beloofde uitzicht was er daardoor dus helaas niet. Ook de vulkaan waar we vlak langs zijn gelopen hebben we niet gezien. Die was geheel gehuld in wolken. Wel jammer, dat je dat soort coole dingen dan mist met mist

Gisteravond was het kerstavond. Niks bijzonders gedaan. Kopje koffie in de kroeg(lees:apres-skibar)… Raar hoor, om het eens op deze manier te doen. Wij hadden eigenlijk gehoopt op een kerst-bbq in korte broek, maar dat zit er niet in. Vandaag, 1e kerstdag, regent het buiten en binnen is de open haard aan! Lijkt wel winter in Nederland dus. Vertrouwd…

Morgen gaan we door naar Wanganui, 120 km naar beneden zeilen richting kust.

Na alweer de 6e nacht in Rotorua werd het toch echt tijd om Ingeborg d’r knie aan een serieuze test te onderwerpen en rotorua werd ook saai. Dus ondanks de licht dreigende bewolking zijn we weer op weg gegaan… en wat voor een tocht werd het! Al 10 km buiten Rotorua hield de wereld op met dreigen en startte er een fris regenbuitje dat (afgewisseld door een paar droge momenten en ook nog een hagelbui) de rest van de dag stand hield. Maar we fietsen weer! Het is fantastisch! Ingeborg d’r knie piept wel een beetje, maar breekt niet. Uiteindelijk zijn we (iets te optimistisch) helemaal doorgefietst naar Taupo (86 km) alwaar we een kamer in een backpackers hebben gescoord (teveel regen en kou).

De dag erna (vandaag dus) zijn we doorgefietst naar Turangi aan de zuidkant van Lake Taupo, en we hadden bijna de hele dag uitzicht op de vers besneeuwde (het is hier extreem koud voor de tijd van het jaar) toppen van het Tongariro national park. Een onwijs mooi fietstochtje van 50 km en de knie werkt nog steeds! Morgen gaan we naar National Park, een paar heel steile klimmetjes naar krap 1000 meter, en vanaf daar hopen we overmorgen de Tongariro Crossing te wandelen als het weer het toelaat.

Na een kort uitstapje naar Opotiki (klemtoon op tweede o) kwamen we gisteren weer aan met de bus in Rotorua, het ging (hard en veel) regenen en we vonden het bij nader inzien toch niet zo’n vet idee om met Ingeborg d’r rammelknie een route te gaan fietsen die verspreid over 320 km met moeite  5 winkels en 6 campings bevat. Los daarvan willen we eigenlijk sneller op het zuidereiland zijn omdat we eigenlijk van iedereen horen dat dat veel gaver is voor fietsers, dus moeten we sneller naar het zuiden.

Mijn ouders waren inmiddels ook al in Rotorua aangekomen, en dat was weer fijn voor Ingeborg en mij want het regende hard en mijn ouders hadden een 4 persoons cabin . De dag erna regende het nog steeds, dus toen hebben we (mijn ouders dus) een auto gehuurd om toch nog een beetje dingen te kunnen bekijken.

Uiteindelijk besloten we om de “Orakei Korako” thermal area en hiden cave te bekijken, heel vet, en veel cooler dan de thermal area met extra bonus cheezy Maori cultuur. Een paar best actieve geisers, een enorm gebied dat bedekt was met mineraalafzettingen in honderd kleuren, heel lollige -zij het een beetje verregende- mudpools, en een diepe grot met op de bodem een azuur blauwe thermal pool. Tot onze vreugde ging de zon ook nog eens schijnen!

We zijn alweer 3 dagen in Rotorua, en dat betekend dat we alles alweer gezien hebben . Daaronder: geisers, poelen met modder van 95 graden, poelen met warm water van verschillende temperaturen, en allerhande gaten in de grond die rare geluiden maken en heel erg stinken! Ingeborg d’r knie gaat langzaam beter, dus morgen willen we de bus nemen naar Opotiki en vanaf daar gaan we “perhaps the most beautifull coastal cycling route in the world” fietsen via de meest oostelijke punt van het noorder eiland. De afgelopen dagen hebben we heel mooi weer gehad en heb ik uitgebreid kennis kunnen maken met de combinatie zon + gat in ozonlaag. Voor mij betekent dat 3 keer per dag factor 30 smeren en alsnog verbranden. Inmiddels heb ik dus maar een mooie hoed gekocht en factor 50.

Hoogtepunt van de afgelopen paar dagen was zonder twijfel de Maori welkomst ceremonie die we twee dagen geleden gezien hebben . Liedjes, een Haka (van het rugbyteam, maar dan van mensen met een buikje) en een mooi liefdesverhaal. Ongelofelijk corny allemaal. Verder praten we er niet meer over en is er niks gebeurd. Feitelijk hoogtepunt is de thermal hot pool op de camping die we elke avond gebruiken om lekker warm in ons bedje te stappen. (goed voor ingeborg d’r knie!) Links op de foto overigens Manuela, de duitse waarmee we de afgelopen dagen in Rotorua hebben doorgebracht.

Over Ingeborg d’r knie, het gaat langzaam beter, we hebben een cold-pack gekocht om hem (in combinatie met de thermal pool) wisselbaden te geven. Goed voor de doorbloeding! Als het goed is zitten we overmorgen weer op de fiets!

Zo! Twee dagen relaxen in een klein dorpje aan de zee doet een mens goed, zeker als het die twee dagen strak blauw is en lekker warm. De reden voor de rust was natuurlijk niet de allerbeste ooit, maar in het groot is elke reden voor relaxen een goede reden! Ingeborg d’r knie, het “corpus delicti” (sorry latinisten, het is te lang geleden voor de correcte spelling) is onderzocht door een physiotherapist (Wessel Oosthuizen) en het oordeel: Beetje vocht bij het gewricht veroorzaakt door een lichte ontsteking, veroorzaakt door irritatie van het vele bewegen. Ontstekingsremmers slikken en minstens 2 tot 3 dagen niet fietsen, niks echt ernstigs gelukkig!

Omdat we toch doorwillen naar de vulkanische activiteit van Rotorua nemen we vandaag dus maar de bus naar Tauranga en morgen de bus door naar Rotorua (als er plaats is). Dan kunnen we in Rotorua de toch al geplande rustdagen gebruiken om Ingeborg op te lappen.

Nog even een kort weerpraatje (Erwin Krol hier) want veel mensen willen weten hoe dat eigenlijk is. Welnu, het is hier lente / vroege zomer, maar het is hier ook sub-tropisch, en ook nog maritiem. Gevolg: Het weer wisselt heel snel, van uur tot uur kan het al een totaal ander karakter hebben. Over het algemeen is de temperatuur heerlijk voor fietsen (krap 20 graden) als je stilzit is het heerlijk in de zon uit de wind, uit te houden in de zon in de wind, en frisjes als je in de schaduw zit. We zitten momenteel is een blijkbaar gewone cyclus van afwisselend lage- en hoge- drukgebieden die aan komen drijven over de tasmanzee. Dat betekent dat we in het groot om de 5 a 7 dagen een of twee dagen regen hebben, tot nu toe was 1 zo’n dag echt vervelend.

Alweer een tijdje geleden sinds de laatste post. We hebben een rustdag gehad in Paihia, lekker op het gemakje. Beetje rondgehangen langs het strand en weinig gedaan, erg relaxed.
Daarna zijn we met de bus naar Whitianga gereden, voorbij het drukke Auckland. In eerste instantie was onze bus te klein om twee (of eigenlijk drie, er was nog een duitse fietsdame bij) fietsen mee te nemen richting Whitianga. Maar er werd ter plekke speciaal voor ons een grotere bus geregeld, zodat we toch meekonden met onze fietsen. Er waren overigens nog slechts 6 andere passagiers, dus er was een hele touring car voor onze fietsen en 8 mensen

Vanuit Whitianga zijn we de volgende dag naar Hahei gefietst, vlakbij de Hot Water Beach. Daar op een fijne camping gestaan aan een onwijs mooi strand! Dit was maar een klein fietstochtje, dus we zijn dezelfde dag nog naar de Hot Water Beach gefietst samen met Manuela, de Duitse fietsdame, die we inmiddels wat beter hadden leren kennen. Dat was echt heel grappig. Bij laagwater kun je op een deel van het strand een kuil graven, waar dan warm water in stroomt uit ondergrondse bronnen. Een klein gedeelte van het strand was binnen no- time omgetoverd in een waar mijnenveld van kuilen. Mannen met grote scheppen maakten de mooiste hot water pools voor hun vrouwen. Het weer was nogal winderig en vrij fris. Maar je zag de mensen “genieten” in hun zelfgegraven zwembadje! Zelf niet gegraven, maar wel even van iemand anders badje gebruik mogen maken. Overigens was de plek afgeladen met Nederlanders, die ook eindelijk eens een “kaul” mochten graven…

De dag daarna zijn Jilles en ik naar Catherdral Cove gewandeld, een mooie wandeling naar een grote tunnel in de rotsen op het strand.

Vandaag wilden we doorfietsen naar Whangamata, maar we kwamen maar tot Tairua. Waren we eindelijk een beetje gewend aan het land, het fietsen en de vrijheid, krijg ik last van mijn knie! Bah, heel vervelend. Morgen ga ik waarschijnlijk even naar de dokter, om te kijken wat het probleem is. Waarschijnlijk een beetje overbelast ofzo. Gelukkig is Tairua een leuk dorpje aan het strand en is het mooi weer en lekker warm (uit de wind in de zon, zoals tot nu toe steeds). Komt wel goed dus!

Het gaat dus allemaal goed hier. Het weer is goed (met af en toe een bui, gisteren sneeuw in de bergen in het binnenland, brrr), de mensen zijn erg vriendelijk, de koffie is fantastisch en de wallen zijn al bijna verdwenen! De fish and chips gaan we vanavond uitproberen.

groetjes, Ibo