Bismuth

De afgelopen dagen waren weer fantastisch! Het begon in Dunedin, waar we toevallig Manuela weer tegen het lijf liepen (uiteraard in een internetcafé, niemand kan zonder contact met huis) Oplettende lezertjes weten dat we met Manuala op het noordereiland al een paar dagen rondgefietst / gebust hebben.

Iets later op dezelfde dag kwamen we ook nog Jan en Linda tegen, twee Nederlanders die we op onze tocht door de Catlins een paar keer tegen gekomen waren en Harvey, een Amerikaan die Manuela en Linda en Jan weer kenden. Resultaat: Bier drinken aan het Octagon van 14:30u tot 10:30u, en (alleen voor mij natuurlijk weer) een lichte kater de dag erna. Het was heel cool om ervaringen te vergelijken met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en om tips uit te wisselen voor eenieders laatste dagen in Nieuw Zeeland.

Dunedin is overigens een heel leuke Nieuw Zeelandse stad. Eindelijk weer eens wat stenen huizen, een heel leuk centraal plein (het Octagon) en leuke kroegen.

Het was heel cool dat we Manuela tegenkwamen, want het bleek dat zij ook van plan was om de Otago central rail trail te gaan doen. Konden we het met z’n drieen doen!

Om bij het begin van de rail trail te komen kan je natuurlijk gaan fietsen, maar het is veel leuker om de trein te nemen het is dan mooi meegenomen dat je daarmee een paar enorm steile bergen vermijdt. De Taieri gorge railway (want die neem je dan) is een van “The worlds great train rides”, dus die kunnen we ook weer afvinken.

De rail trail begint in Middlemarch. De avond dat we daar aankwamen zag het er vrij dreigend uit en het regende zelfs even. Gelukkig konden we op een overdekt terras voorzien van terrasverwarming ons zelfgekookte avondmaal oppeuzelen. Luxe!

De eerste dag ontdekten we wat een rail trail inhoud. Het is een voormalige spoorweg waar de rails en bielzen (gelukkig) weggehaald zijn, en waarvan het oppervlak vervolgens geschikt gemaakt is voor wandelen en fietsen. In de praktijk is het (op een paar lastigere stukjes na) een erg goeie maar stoffige gravelweg met een heel groot voordeel: stijgingspercentages die nooit boven de 4% komen! relaxed! De rail trail wurmt zich door 150 km ruig, droog en heel mooi (heel heel mooi) landschap.
Aan het eind van de eerste dag, in Ranfurly, was het weer eventjes van slag en daalde de temperatuur tjidens een verdiend middagbiertje (ale!) op een terras ineens tot vlak boven het vriespunt! Lekker in een land waar dubbel glas en centrale verwarming onbekend zijn. Gelukkig hebben ze houtkachels, en daar hebben we dan ook heel dicht bij gezeten.

Dag 2 begon minstens even koud, en we zijn zelfs bijna aan het fietsen begonnen in een lange broek! Gelukkig was er geen wolkje aan de lucht, dus voordat we goed en wel op de fiets zaten was het alweer heerlijk! Na 8 kilometer bereikten we het hoogste punt van de trail, en toen ontdekten we ineens dat er toch een merkbaar verschil zat tussen omhoog (ookal is het 4% of minder) en omlaag (idem). Vanaf daar hebben we bijna 75 km kunnen rollen met slechts af en toe een lichte bijdrage van onze beentjes. Een paar tunnels, een paar heel mooie bruggen en weer een fantastische tocht verder zaten we weer aan het bier!

De derde dag besloten we op aanraden van een Nederlands stel de laatste 10 km van de railtrail te vervangen door een 12,5 km lang wandelpad langs een rivier. Een heel goed advies, alleen viel het wandelpad toch meer in de categorie “mountainbike trail” dus na 2,5 dagen fietsen martelen op een gravelpad kwam nu het toetje. Gelukkig viel de 25 km weg die we daarna moesten doen heel erg mee, om 4 uur kwamen we doodmoe maar heel tevreden met onszelf aan in Cromwell.

In Cromwell namen we helaas weer afscheid van Manuela, wij gaan de westkust doen, en zij mount Cook. Het was onwijs cool om met z’n drieeen te fietsen en weer eens echt uitgebreid te kunnen koken. De drijvende kracht achter een biertje elke avond zal (door mij) gemist worden… ik was net in training aan het komen voor de wintersport.

Nu zijn we in Wanaka (de bus genomen om een saai druk stuk te skippen) en vanaf morgen gaan we langs de westkust fietsen. Een van de natste stukjes aarde met 8-12 meter regen per jaar. Ingeborg en ik hebben dus weer eens geluk, want er licht een heel stabiel hogedrukgebied boven de tasman zee, en dan is het droog en zonnig aan de westkust! Whoohoo!

(*) Allebei van toepassing.