Dag 91: Dat was het dan!
Na onze fiets- en wandelavonturen bij de Fox Glacier, zijn we de dag daarna naar de volgende gletsjer, Franz Josef Glacier, gefietst. Daar hebben we weer een uur gewandeld door de overblijfselen van de voormalige rivierbedding. Het gebaande pad was weggesleten door de rivier en we moesten dus een beetje klauteren over grote en kleine rotsblokken. Een discipline die we hier in Nieuw Zeeland inmiddels goed onder de knie hadden gekregen.
Op de (overigens fantastische) camping in Franz Josef ontmoetten we Dorothy en Ken. Een Engels stel op de fiets. Ken was met pensioen en genoot 200% van alles wat hij deed. Een bijzonder enthousiaste man! Hij had geen stembanden meer en praatte met een servox, een apparaatje dat de lucht in je keel doet trillen. Door met je mond de woorden te vormen en tegelijkertijd de servox tegen je keel te houden, kun je praten zonder stembanden. Je “stem” klinkt als die van een robot. Hij kon het heel goed en was vrij goed te verstaan en we hebben echt heel leuk met deze mensen zitten kletsen. Op een gegeven moment was ik zo nieuwsgierig hoe het werkte, dat ik het wel moest vragen! Natuurlijk moest ik het van hem gelijk ook proberen. Het is best moeilijk, maar het lukte wel. Ik heb dus gepraat met een servox, met de “stem” als een robot.
Na Franz Josef zijn we naar Harihari gefietst, een dorp waar werkelijk niks te doen was. Wat het eigenlijk leuk maakte…. Vanuit Harihari de volgende dag gelijk door naar Hokitika. “The place top be” voor greenstone (of pounamu of jade). Deze steen was voor de Maori heel belangrijk en kostbaar. Het hele dorp is afgeladen met allerlei soorten sieraden gemaakt uit greenstone. Je kan zelf je eigen sieraad maken of gewoon een van de vele (soms erg lelijke) exemplaren aanschaffen!
In Hokitika stonden we op een camping aan het strand. Het weer bleef supergoed en we hebben zelfs op het strand gelegen hier! We hadden echt zoveel geluk met het weer! Onder het genot van een biertje hebben we hier ’s avonds genoten van de zonsondergang.
De laatste kilometers op de fiets waren van Hokitika naar Greymouth. 40 km over een drukke, vlakke weg. Niet echt een mooie toegift, maar we waren toch al tevreden met alles wat we de weken daarvoor al gedaan hadden…het was mooi geweest en we waren blij dat we “er waren”. Vanuit Greymouth hebben we de (worlds most beautiful!!) trein naar naar Christchurch genomen. Het was wel mooi, maar we waren verwend en hadden al zoveel mooiers gezien…. In Christchurch zouden we Manuela weer ontmoeten die jarig was op de dag dat wij aankwamen. We hadden in Greymouth een grote brownie voor haar gebakken als cadeau. Want wat is een verjaardag zonder taart! De brownie viel goed in de smaak!
In Christchurch hebben we ons nog twee dagen vermaakt samen met Manuela. We hebben wat door de stad gewandeld en we zijn een dagje naar het strand geweest. Vandaag is Manuela vertrokken richting Tasmanie en gaan wij ons voorbereiden op de vliegreis naar huis. Even dozen halen bij de fietsenmaker, inpakken en wegwezen! Morgen vliegen we om 13.00 uur.
De statistieken:
- 2500 km
- 161 uur op de fiets
- gemiddeld 15,6 km/h
- gemiddeld 3u54min fietsen per fietsdag
- 41 fietsdagen
- 50 niet-fietsdagen
- 49 nachten in de tent
- 42 nachten in een bed
En nu zijn we klaar! Jeeee!
Natuurlijk waren we niet de enigen die dit fantastische uitzicht wilden bewonderen, maar delen is gezellig! Let vooral op de japanner met statief! Hij heeft het uitzcht volgens mij alleen maar door zijn lens gezien. Hij kwam aanlopen, schoot twee rolletjes vol, en liep weer weg! Dat noem ik nog eens genieten van het uitzicht….als je terugbent en de foto’s bekijkt ja….
Na een lekker ontbijt was het tijd voor de derde (en laatste) bezienswaardigheid in Fox Glacier… jawel.. de Fox Glacier! We hebben hem bekeken vanaf een uitzichtspunt halverwege de berg, en vanaf onderaan. Erg cool allemaal. Al dat geklim, gefiets, en gewandel resulteerde in een erg sportieve tweede rustdag: 25 km fietsen en ruim 4 uur wandelen…. voor de lunch! En dat alles door fantastisch mooi regenwoud.
Drie dagen geleden begon de fietstocht door het dichte regenwoud van de westkust van Nieuw Zeeland. Vanuit Wanaka vertrokken we vroeg richting Makarora om voor de hitte binnen te zijn. Ja, ook hier kennen ze hitte! De hele dag langs twee supermooie meren gefietst in het mooiste weer dat je je kan bedenken! Ze verklaren je hier voor gek dat je in de “hitte” gaat fietsen. Maar als we een dag als dat mee zouden maken in Zuid Frankrijk zou het lekker koel zijn!
De dag daarna hebben we de Haast Pass gefietst. De laagste pas over de Southern Alps. Hij was dan misschien laag…maar hij was wel steil! Tijdens de afdaling moesten we onze verhitte velgen even laten afkoelen om weer verder te kunnen. Na de pas konden we al gelijk merken dat we ons in een vochtiger gebied bevonden dan de afgelopen weken. Het water kwam aan alle kanten uit de bergen zetten. Onderweg waren er ook nog verschillende watervallen en bulderende rivieren te zien. Het weer was nog steeds supergoed, lekker zonnetje, fris windje…
Op de camping in Haast werden we trouwens echt opgegeten door de sandflies! Terwijl Jilles heel goed smaakt voor muggen, ben ik een echte lekkernij voor de sandflies. Dikke bulten en veel jeuk, nare beesten. Toen we ’s ochtends wakker werden in Haast leek het alsof het regende…het geluid werd alleen niet gemaakt door regendruppels, maar door honderden sandflies aan de binnekant van de buitentent. Brrr, kriebels….
Gisteren zijn we in Fox Glacier aangekomen. De naam zegt het al; er is hier een gletsjer in de buurt. Gisteren weer de hele tijd door het regenwoud gefietst, echt zo mooi! Heel dicht begroeid. Vannacht hebben we de eerste “westelijke” regenbui doorstaan in ons tentje. Hoewel ons tentje het een beetje te wensen overliet… Natte plekken op het grondzeil in de buitentent en het grondzeil van de binnentent slaat door. Gelukkig was verder alles nog redelijk droog en begint het alweer een beetje op te klaren. En dat is gelukkig ook de verwachting voor de komende tijd. Meer zon, (nog) minder regen!
In Fox Glacier zullen onze nachtjes vrij kort zijn… Niet omdat het nachtleven hier nou zo wild is, maar omdat er verschillende zonsopgang en na-zonsondergang activiteiten zijn. Zo moeten we ’s ochtends om 6 uur bij Lake Matheson staan (indien mooi weer) om de foto’s der foto’s te maken van een spiegelglad meer, met daarin gespiegeld Mt Cook en Mt Tasman. ’s Avonds laat moeten we naar een glowworm cave en moeten we wel opblijven tot 11.00 uur! Normaal gaan we naar bed als het donker wordt, dat is om een uur of half 10.
De afgelopen dagen waren weer fantastisch! Het begon in Dunedin, waar we toevallig Manuela weer tegen het lijf liepen (uiteraard in een internetcafé, niemand kan zonder contact met huis) Oplettende lezertjes weten dat we met Manuala op het noordereiland al een paar dagen rondgefietst / gebust hebben.
Dunedin is overigens een heel leuke Nieuw Zeelandse stad. Eindelijk weer eens wat stenen huizen, een heel leuk centraal plein (het Octagon) en leuke kroegen.
Om bij het begin van de rail trail te komen kan je natuurlijk gaan fietsen, maar het is veel leuker om de trein te nemen het is dan mooi meegenomen dat je daarmee een paar enorm steile bergen vermijdt. De Taieri gorge railway (want die neem je dan) is een van “The worlds great train rides”, dus die kunnen we ook weer afvinken.
De rail trail begint in Middlemarch. De avond dat we daar aankwamen zag het er vrij dreigend uit en het regende zelfs even. Gelukkig konden we op een overdekt terras voorzien van terrasverwarming ons zelfgekookte avondmaal oppeuzelen. Luxe!
Aan het eind van de eerste dag, in Ranfurly, was het weer eventjes van slag en daalde de temperatuur tjidens een verdiend middagbiertje (ale!) op een terras ineens tot vlak boven het vriespunt! Lekker in een land waar dubbel glas en centrale verwarming onbekend zijn. Gelukkig hebben ze houtkachels, en daar hebben we dan ook heel dicht bij gezeten.
Dag 2 begon minstens even koud, en we zijn zelfs bijna aan het fietsen begonnen in een lange broek! Gelukkig was er geen wolkje aan de lucht, dus voordat we goed en wel op de fiets zaten was het alweer heerlijk! Na 8 kilometer bereikten we het hoogste punt van de trail, en toen ontdekten we ineens dat er toch een merkbaar verschil zat tussen omhoog (ookal is het 4% of minder) en omlaag (idem). Vanaf daar hebben we bijna 75 km kunnen rollen met slechts af en toe een lichte bijdrage van onze beentjes. Een paar tunnels, een paar heel mooie bruggen en weer een fantastische tocht verder zaten we weer aan het bier!
In Cromwell namen we helaas weer afscheid van Manuela, wij gaan de westkust doen, en zij mount Cook. Het was onwijs cool om met z’n drieeen te fietsen en weer eens echt uitgebreid te kunnen koken. De drijvende kracht achter een biertje elke avond zal (door mij) gemist worden… ik was net in training aan het komen voor de wintersport.