Dag 10: De mooiste Backpackers lodge van NZ
Vanochtend begonnen we de dag maar met het schoonmaken van onze fietsen. Alles knierspte en kraakte dat het een lieve lust was. Tijdens het schoonmaken bleek dat Ingeborg een van de schroeven die haar voordrager op zijn plaats houdt kwijt was geraakt in de regen. Vervelend, maar oplosbaar met tie-wraps totdat we in Rawene bij een garage kwamen alwaar we een nieuw schroefje kregen. Daarna hebben we in een cafeetje aan de haven nog een heerlijke lunch genoten.
Vanaf Rawene namen we de pont naar de overkant van Hokianga harbour en gingen we (na 25 km alweer!) op zoek naar de camping: The Tree House. In de lonely planet staat dit beschreven als misschien wel de mooiste backpackers lodge van NZ, en ik ben geneigd het daar mee eens te zijn. Omdat het weer nog steeds een beetje dreigend is hebben we nog maar een dag een cabin genomen, en rechts is het resultaat te aanschouwen… wow!
The Tree House heeft een zeker hippie gehalte (toen ik vroeg of we geen sleutel van onze cabin moesten krijgen werd ik glazig aangekeken, en ze verkopen alleen organische insectenspray) maar oh wat is het hier mooi! Ons huisje staat echt midden in het bos, overal hoor je vogels, en bij elk raam ruikt het naar andere planten en bloemen.
Morgen onze eerste wat langere tocht (ongeveer 75 km). Ik ben benieuwd hoe dat gaat.
Vanochtend (eigenlijk vanacht al) werden we wakker van het ontspannende geluid van een zacht regenbuitje op onze tent. We stonden op een DOC camping (soort staatsbosbeheer terrein) in Waipoua forest, een onwijs mooi regenwoud. De regen was dus ook niet heel onverwacht. De ontspanning hield op toen het om 8,9 en 10 uur nog steeds regende, en steeds harder ging regenen. We stonden midden in een natuurpark, 25km weg van de dichtsbijzijnde winkel, bijna zonder eten met een steile klim voor de boeg. Uiteindelijk hebben we toch maar een hap uit de zure appel genomen en zijn we in vol ornaat op de fiets gestapt. Daarna werd het mooi! Het was wat koud, erg nat, maar ik denk een van de mooiste stukken die we ooit gefietst hebben. Het werd helemaal mooi toen er halverwege de klim een hot-dog tentje stond!
Daarna moesten we nog een belachelijk steil (staan op de pedalen!) colletje (+/-200m) over waarna we eindelijk uitzicht hadden op hokianga harbour, en de nogal groot uitgevallen duinen aan de overkant van de harbour. Vanaf dat punt hoefden we alleen maar uit te rollen naar de camping in Oponomi waar we lekker een cabin genomen hebben, hopend op beter weer.
Even terug naar Auckland, want daar kon je iets doen waarvan ik zeker weet dat Pieter het heel vet zou vinden: 3 uurtjes matchracen met de NZ-40 en de NZ-41, twee boten die gebruikt zijn in de America’s cup van ’95. vet!