Bismuth

Na onze fiets- en wandelavonturen bij de Fox Glacier, zijn we de dag daarna naar de volgende gletsjer, Franz Josef Glacier, gefietst. Daar hebben we weer een uur gewandeld door de overblijfselen van de voormalige rivierbedding. Het gebaande pad was weggesleten door de rivier en we moesten dus een beetje klauteren over grote en kleine rotsblokken. Een discipline die we hier in Nieuw Zeeland inmiddels goed onder de knie hadden gekregen.

Op de (overigens fantastische) camping in Franz Josef ontmoetten we Dorothy en Ken. Een Engels stel op de fiets. Ken was met pensioen en genoot 200% van alles wat hij deed. Een bijzonder enthousiaste man! Hij had geen stembanden meer en praatte met een servox, een apparaatje dat de lucht in je keel doet trillen. Door met je mond de woorden te vormen en tegelijkertijd de servox tegen je keel te houden, kun je praten zonder stembanden. Je “stem” klinkt als die van een robot. Hij kon het heel goed en was vrij goed te verstaan en we hebben echt heel leuk met deze mensen zitten kletsen. Op een gegeven moment was ik zo nieuwsgierig hoe het werkte, dat ik het wel moest vragen! Natuurlijk moest ik het van hem gelijk ook proberen. Het is best moeilijk, maar het lukte wel. Ik heb dus gepraat met een servox, met de “stem” als een robot.

Na Franz Josef zijn we naar Harihari gefietst, een dorp waar werkelijk niks te doen was. Wat het eigenlijk leuk maakte…. Vanuit Harihari de volgende dag gelijk door naar Hokitika. “The place top be” voor greenstone (of pounamu of jade). Deze steen was voor de Maori heel belangrijk en kostbaar. Het hele dorp is afgeladen met allerlei soorten sieraden gemaakt uit greenstone. Je kan zelf je eigen sieraad maken of gewoon een van de vele (soms erg lelijke) exemplaren aanschaffen!

In Hokitika stonden we op een camping aan het strand. Het weer bleef supergoed en we hebben zelfs op het strand gelegen hier! We hadden echt zoveel geluk met het weer! Onder het genot van een biertje hebben we hier ‘s avonds genoten van de zonsondergang.

De laatste kilometers op de fiets waren van Hokitika naar Greymouth. 40 km over een drukke, vlakke weg. Niet echt een mooie toegift, maar we waren toch al tevreden met alles wat we de weken daarvoor al gedaan hadden…het was mooi geweest en we waren blij dat we “er waren”. Vanuit Greymouth hebben we de (worlds most beautiful!!) trein naar naar Christchurch genomen. Het was wel mooi, maar we waren verwend en hadden al zoveel mooiers gezien…. In Christchurch zouden we Manuela weer ontmoeten die jarig was op de dag dat wij aankwamen. We hadden in Greymouth een grote brownie voor haar gebakken als cadeau. Want wat is een verjaardag zonder taart! De brownie viel goed in de smaak!

In Christchurch hebben we ons nog twee dagen vermaakt samen met Manuela. We hebben wat door de stad gewandeld en we zijn een dagje naar het strand geweest. Vandaag is Manuela vertrokken richting Tasmanie en gaan wij ons voorbereiden op de vliegreis naar huis. Even dozen halen bij de fietsenmaker, inpakken en wegwezen! Morgen vliegen we om 13.00 uur.

De statistieken:

• 2500 km
• 161 uur op de fiets
• gemiddeld 15,6 km/h
• gemiddeld 3u54min fietsen per fietsdag
• 41 fietsdagen
• 50 niet-fietsdagen
• 49 nachten in de tent
• 42 nachten in een bed

En nu zijn we klaar! Jeeee!

Jaja, de nederlandse berg van het zuidelijk halfrond slaat weer toe! Na een verregend rustdagje was vandaag de dag dat we in fox glacier “The sights” wilden zien. Allen waren afhankelijk van de afwezigheid van enige vorm van wolkendek, dus dat beloofde wat in dit dorp waar 8 meter regen per jaar valt. Om 5:30u ging het alarm (doorgesnoozed tot 6u) want we moesten de zonsopgang meemaken vanaf Lake Matheson, 6 km fietsen en 45min wandelen verderop. Het deed een beetje pijn…. maar daar is ie dan:

• The view of views
• The mother of all postcards (moap)
• Mount Cook weerspiegeld in Lake Matheson (de rechter van de twee pieken)

Bob Ross: eat your heart out!

Natuurlijk waren we niet de enigen die dit fantastische uitzicht wilden bewonderen, maar delen is gezellig! Let vooral op de japanner met statief! Hij heeft het uitzcht volgens mij alleen maar door zijn lens gezien. Hij kwam aanlopen, schoot twee rolletjes vol, en liep weer weg! Dat noem ik nog eens genieten van het uitzicht….als je terugbent en de foto’s bekijkt ja….

Mount Cook liet zich van zijn (andere) beste kant zien! De piek links ernaast is overigens mount Tasman.

Overigens hadden we gisteravond al een klein beginnetje gemaakt met onze toeristische uitstap. We hebben een nachtelijke glow-worm walk gemaakt en dat is cool! Heel het oerwoud zit na zonsondergang vol met kleine spookachtige lichtjes, net alsof honderden beesten je aankijken uit de bosjes.

Na een lekker ontbijt was het tijd voor de derde (en laatste) bezienswaardigheid in Fox Glacier… jawel.. de Fox Glacier! We hebben hem bekeken vanaf een uitzichtspunt halverwege de berg, en vanaf onderaan. Erg cool allemaal. Al dat geklim, gefiets, en gewandel resulteerde in een erg sportieve tweede rustdag: 25 km fietsen en ruim 4 uur wandelen…. voor de lunch! En dat alles door fantastisch mooi regenwoud.

Inmiddels staat de zon weer hoog aan de hemel (in het noorden, nog steeds raar) en is het eigenlijk alweer te warm voor enige vorm van activiteit, dus zo gaan we bier drinken op een terrasje!

Regenwoud is trouwens echt heel cool en we hebben er in europa veel te weinig van.Misschien moeten daar eens wat EU landbouwsubsidies heen?

Drie dagen geleden begon de fietstocht door het dichte regenwoud van de westkust van Nieuw Zeeland. Vanuit Wanaka vertrokken we vroeg richting Makarora om voor de hitte binnen te zijn. Ja, ook hier kennen ze hitte! De hele dag langs twee supermooie meren gefietst in het mooiste weer dat je je kan bedenken! Ze verklaren je hier voor gek dat je in de “hitte” gaat fietsen. Maar als we een dag als dat mee zouden maken in Zuid Frankrijk zou het lekker koel zijn!

Naarmate we langzaam de westkust naderden nam ook het aantal sandflies drastisch toe. Tijdens een korte stop werden we voor het eerst (weer) geconfronteerd met dit nare fenomeen! Tijdens de lunch moest de DEET er toch echt al aan te pas komen om te voorkomen dat we niet werden belaagd…

De dag daarna hebben we de Haast Pass gefietst. De laagste pas over de Southern Alps. Hij was dan misschien laag…maar hij was wel steil! Tijdens de afdaling moesten we onze verhitte velgen even laten afkoelen om weer verder te kunnen. Na de pas konden we al gelijk merken dat we ons in een vochtiger gebied bevonden dan de afgelopen weken. Het water kwam aan alle kanten uit de bergen zetten. Onderweg waren er ook nog verschillende watervallen en bulderende rivieren te zien. Het weer was nog steeds supergoed, lekker zonnetje, fris windje…

Op de camping in Haast werden we trouwens echt opgegeten door de sandflies! Terwijl Jilles heel goed smaakt voor muggen, ben ik een echte lekkernij voor de sandflies. Dikke bulten en veel jeuk, nare beesten. Toen we ‘s ochtends wakker werden in Haast leek het alsof het regende…het geluid werd alleen niet gemaakt door regendruppels, maar door honderden sandflies aan de binnekant van de buitentent. Brrr, kriebels….

Aan de westkust komen we trouwens bijzonder veel fietsers tegen. Ondanks het (gebruikelijke) weer, dat bestaat uit regen, regen en regen. Het is hier dan ook supermooi om te fietsen. Weinig verkeer, mooie omgeving, het ruikt lekker (beetje zoals de tropentuin in de dierentuin) en het weer is nu goed (een uitzondering).

.

Gisteren zijn we in Fox Glacier aangekomen. De naam zegt het al; er is hier een gletsjer in de buurt. Gisteren weer de hele tijd door het regenwoud gefietst, echt zo mooi! Heel dicht begroeid. Vannacht hebben we de eerste “westelijke” regenbui doorstaan in ons tentje. Hoewel ons tentje het een beetje te wensen overliet… Natte plekken op het grondzeil in de buitentent en het grondzeil van de binnentent slaat door. Gelukkig was verder alles nog redelijk droog en begint het alweer een beetje op te klaren. En dat is gelukkig ook de verwachting voor de komende tijd. Meer zon, (nog) minder regen!

In Fox Glacier zullen onze nachtjes vrij kort zijn… Niet omdat het nachtleven hier nou zo wild is, maar omdat er verschillende zonsopgang en na-zonsondergang activiteiten zijn. Zo moeten we ‘s ochtends om 6 uur bij Lake Matheson staan (indien mooi weer) om de foto’s der foto’s te maken van een spiegelglad meer, met daarin gespiegeld Mt Cook en Mt Tasman. ‘s Avonds laat moeten we naar een glowworm cave en moeten we wel opblijven tot 11.00 uur! Normaal gaan we naar bed als het donker wordt, dat is om een uur of half 10.

De afgelopen dagen waren weer fantastisch! Het begon in Dunedin, waar we toevallig Manuela weer tegen het lijf liepen (uiteraard in een internetcafé, niemand kan zonder contact met huis) Oplettende lezertjes weten dat we met Manuala op het noordereiland al een paar dagen rondgefietst / gebust hebben.

Iets later op dezelfde dag kwamen we ook nog Jan en Linda tegen, twee Nederlanders die we op onze tocht door de Catlins een paar keer tegen gekomen waren en Harvey, een Amerikaan die Manuela en Linda en Jan weer kenden. Resultaat: Bier drinken aan het Octagon van 14:30u tot 10:30u, en (alleen voor mij natuurlijk weer) een lichte kater de dag erna. Het was heel cool om ervaringen te vergelijken met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en om tips uit te wisselen voor eenieders laatste dagen in Nieuw Zeeland.

Dunedin is overigens een heel leuke Nieuw Zeelandse stad. Eindelijk weer eens wat stenen huizen, een heel leuk centraal plein (het Octagon) en leuke kroegen.

Het was heel cool dat we Manuela tegenkwamen, want het bleek dat zij ook van plan was om de Otago central rail trail te gaan doen. Konden we het met z’n drieen doen!

Om bij het begin van de rail trail te komen kan je natuurlijk gaan fietsen, maar het is veel leuker om de trein te nemen het is dan mooi meegenomen dat je daarmee een paar enorm steile bergen vermijdt. De Taieri gorge railway (want die neem je dan) is een van “The worlds great train rides”, dus die kunnen we ook weer afvinken.

De rail trail begint in Middlemarch. De avond dat we daar aankwamen zag het er vrij dreigend uit en het regende zelfs even. Gelukkig konden we op een overdekt terras voorzien van terrasverwarming ons zelfgekookte avondmaal oppeuzelen. Luxe!

De eerste dag ontdekten we wat een rail trail inhoud. Het is een voormalige spoorweg waar de rails en bielzen (gelukkig) weggehaald zijn, en waarvan het oppervlak vervolgens geschikt gemaakt is voor wandelen en fietsen. In de praktijk is het (op een paar lastigere stukjes na) een erg goeie maar stoffige gravelweg met een heel groot voordeel: stijgingspercentages die nooit boven de 4% komen! relaxed! De rail trail wurmt zich door 150 km ruig, droog en heel mooi (heel heel mooi) landschap.
Aan het eind van de eerste dag, in Ranfurly, was het weer eventjes van slag en daalde de temperatuur tjidens een verdiend middagbiertje (ale!) op een terras ineens tot vlak boven het vriespunt! Lekker in een land waar dubbel glas en centrale verwarming onbekend zijn. Gelukkig hebben ze houtkachels, en daar hebben we dan ook heel dicht bij gezeten.

Dag 2 begon minstens even koud, en we zijn zelfs bijna aan het fietsen begonnen in een lange broek! Gelukkig was er geen wolkje aan de lucht, dus voordat we goed en wel op de fiets zaten was het alweer heerlijk! Na 8 kilometer bereikten we het hoogste punt van de trail, en toen ontdekten we ineens dat er toch een merkbaar verschil zat tussen omhoog (ookal is het 4% of minder) en omlaag (idem). Vanaf daar hebben we bijna 75 km kunnen rollen met slechts af en toe een lichte bijdrage van onze beentjes. Een paar tunnels, een paar heel mooie bruggen en weer een fantastische tocht verder zaten we weer aan het bier!

De derde dag besloten we op aanraden van een Nederlands stel de laatste 10 km van de railtrail te vervangen door een 12,5 km lang wandelpad langs een rivier. Een heel goed advies, alleen viel het wandelpad toch meer in de categorie “mountainbike trail” dus na 2,5 dagen fietsen martelen op een gravelpad kwam nu het toetje. Gelukkig viel de 25 km weg die we daarna moesten doen heel erg mee, om 4 uur kwamen we doodmoe maar heel tevreden met onszelf aan in Cromwell.

In Cromwell namen we helaas weer afscheid van Manuela, wij gaan de westkust doen, en zij mount Cook. Het was onwijs cool om met z’n drieeen te fietsen en weer eens echt uitgebreid te kunnen koken. De drijvende kracht achter een biertje elke avond zal (door mij) gemist worden… ik was net in training aan het komen voor de wintersport.

Nu zijn we in Wanaka (de bus genomen om een saai druk stuk te skippen) en vanaf morgen gaan we langs de westkust fietsen. Een van de natste stukjes aarde met 8-12 meter regen per jaar. Ingeborg en ik hebben dus weer eens geluk, want er licht een heel stabiel hogedrukgebied boven de tasman zee, en dan is het droog en zonnig aan de westkust! Whoohoo!

(*) Allebei van toepassing.

Er waren eens een jongen en een meisje die samen op reis waren in een land hier heel ver vandaan. In dit land stond een grote chocoladefabriek, die alleen toegankelijk was voor een aantal mensen. Het geluk wilde dat de jongen en het meisje tot deze groep behoorde. Zij waren uitverkoren om de chocoladefabriek van binnen te bekijken. Eenmaal binnen week de geur van chocolade niet van hun zijde… De zoete geur toverde een grijns op hun gezicht. De chocolade lag er voor het oprapen en dat verzamelden ze dan ook gretig in hun zakken. Toppunt van de spannende ontdekkingstocht door de fabriek was een metershoge chocoladewaterval… Ze moesten zelfs een paar stappen achteruit doen om niet besprenkeld te worden met de vloeibare chocolade! Met hun zakken volgeladen met alle mogelijke soorten chocolade en besmeurd van oor tot oor verliet het tweetal de fabriek. Verschillende getuigen verklaren het tweetal, nog enkele uren nadat ze de fabriek hadden verlaten, gelukzalig in de lucht te hebben zien staren, al kauwend op een reep chocola. Andere bronnen vermelden dat de betovering inmiddels weer verbroken is en de jongen en het meisje nu weer hun “normale leven” hebben opgepakt.

Wow! We hebben weer een paar fantastische dagen achter de rug! Invercargill bleek inderdaad heel saai! De top attractie was het tropische zwemparadijs, op de voet gevolgd door het museum van het zuiden, dat gevuld was met:

• Een zaaltje met Maori meuk.
• Een zaaltje met wat mooie foto’s van Nieuw Zeelands landschap.
• Een zaaltje met houten kunstwerken van een (zeg maar dé) locale artiest.
• Een zaaltje met daarin 4 Tuatara’s in elk hun eigen terrarium. Tuatara’s zijn familie van de dino’s en (gek genoeg) bijna uitgestorven.

En dat was dan weer dat.

De dag daarna zijn we naar Curio Bay gefietst, alwaar we een kamertje geboekt hadden in een backpackers. In Curio Bay was het cool!

Toen we er krap een uur waren hadden we al Hector dolphins (de zeldzaamste en kleinste dolfijnsoort van de wereld) in de branding zien spelen, en vanaf daar werd het alleen maar beter!

We hebben een 180 miljoen jaar oud versteend bos bekeken, nog meer dolfijnen in de branding zien spelen, gezwommen in ijskoud zuidpool gekoeld water, heel zeldzame yellow eyed pinguins aan land zien komen en ijsjes gegeten! De wind kwam uit het zuiden dus de golven die op de rotsen sloegen waren echt heel indrukwekkend!

Tussen al dat gaafs door was er ook nog tijd om in de hangmat te liggen, vriendjes te maken met de 9 andere bewoners van de backpackers, boekjes te lezen en van het uitzicht te genieten.

.

Vandaag hebben we een heel mooi stuk wereld doorgefietst naar Owaka, waar we nu dus zijn. Een route met een paar heel steile klimmetjes grotendeels door regenwoud en dus heel groen en heel mooi. De zon schijnt ook al min of meer de hele dag (wat ie overigens bijna alle dagen doet, in tegenstelling tot de indruk die we blijkbaar wekken).

Morgen gaan we door richting Milton, en de dag daarna hopen we Dunedin te bereiken. Foto’s bij dit verhaal komen zodra uploaden weer eens kan.

Sinds Queenstown weer een hoop gebeurd. Tijdens een welverdiende rustdag hebben we de kilometers even laten zakken en hebben we ons vooral bezig gehouden met het herstellen van Jilles fiets (drager+tas) en humeur . Het weer was supergoed, dus met een ijsje op de zere plek is Jilles al snel te sussen… Nadat we weer konden lachen en lopen de dag daarna de bus genomen naar Te Anau, vanuit waar we direct zijn doorgefietst naar het minder drukke en minder toeristische Manapouri. Wist u dat: Lake Manapouri het een-na-diepste meer is van Nieuw Zeeland en dat daarin het grootste eiland, in een meer, op het zuidelijk halfrond ligt! Iets om trots op te zijn, niet? (voor de duidelijkheid: alles is hier op twee/drie/vier na mooist/grootst/kleinst/diepst van het land/dorp/zuidelijk halfrond/wereld, erg grappig…! Toppunt daarvan was het “ninth oldest wooden ship in the world”!)

Vanuit Manapouri hebben we een “overnight cruise” (klinkt chique, valt mee) gemaakt op de Doubtful Sound, een van de fjorden in het zuidwesten van Nieuw Zeeland. Dat was een erg geslaagd tripje! Zo doe je weer eens wat anders dan fietsen, lekker varen. Het was echt schitterend! Totaal afgezonderd. Het weer was aardig, droog en wat bewolking op de eerste dag. We hebben toen ook een stukje gekayakd, of eigenlijk geprobeerd met een kayak de sandflies te ontwijken . Op de tweede dag regen. En dat was zelfs beter, want door de regen onstaan er aan alle kanten watervallen die van tientallen meters naar beneden komen kletteren. Echt een heel mysterieuze sfeer. We hebben het echt superleuk gehad, ondanks dat het een beetje een oude-lullen activiteit leek… Bovendien was het eten op de boot echt fabuleus goed en konden we maar niet stoppen met ons bord bijvullen van het enorme buffet en dessertbuffet!

Nadat we weer met beide benen op de grond stonden en terug waren in Manapouri zijn we vanuit daar verder afgedaald naar het zuiden richting Tuatapere. Nu zijn we in Riverton en hier hebben we Anke en Teun weer ontmoet, die langs dezelfde zuidkust de andere kant op aan het fietsen waren (met wind tegen). Morgen fietsen we door (hopelijk met wind mee) naar Invercargill.

[update] Inmiddels zitten we in Invercargill, volgens de LP de saaiste stad van Nieuw Zeeland, en dan moet je als stad echt je best doen! Morgen gaan we de Catlins in, heel mooie natuur, en een grote kans op dolfijnen en zeldzame pinguins slechts sporadisch onderbroken door een buitje. Als het goed is hebben we de hele weg wind mee! Momenteel is het hier zonnig, wat handig is, want het schijnt dat we dan vanavond een of andere komeet kunnen zien.

Na onze marathon fietstocht vanaf Mount Cook (berg en dorp) hadden we blijkbaar de smaak van het fietsen eens goed te pakken! We besloten niet af te zakken naar de oostkust (ons oorspronkelijke plan) maar via de Lindis pass richting Queenstown en Fiordland national park te gaan… alles op de fiets!

We begonnen goed, met een monstertocht van 15 km van Buscot station naar Omarama, we voelden ons nog niet helemaal fit genoeg om meteen 100 km door te trekken over de Lindis pass en zo hadden we ook meteen tijd om onze fietsen eventjes te servicen. De volgende dag was het gelukkig een stuk beter, beetje zon, veel wolken, maar gelukkg niet al te dreigende exemplaren. Met tassen vol proviand -de 85 km naar de volgende overnachting was totaal gespeend van faciliteiten voor hongerige en dorstige fietsers- gingen we op weg. Natuurlijk ging het een beetje regenen onderweg, maar niet al teveel. We hebben wel kunnen ervaren dat er heel veel te zeggen valt voor regenkleding die binnen 10 tellen aan te trekken is terwijl je met 1 hand je fiets overeind houdt. Vooral voor die dagen dat je afwisselend door een sappig (maar koud!) zomerbuitje of in de brandende zon fietst. De fietstocht was zwaar, maar onwijs mooi! Vette bonus was de 11 km rollen na de top, na 4 km had ik nog steeds niet opgeschakeld . Killer van de dag was de 4 km gravel aan het eind van de dag naar de Phil’s budget backpackers, overigens de duurste waar we ooit geslapen hebben buiten Wellington. Phil was een beetje een ranzig mannetje maar gelukkig waren er ook Barry, een be-baardde kiwi van 70 en Patrick, zijn be-baardde Canadese lifter van 25. Coole gasten waarmee we de dag erna nog genoten hebben van een koffietje in downtown Tarras.

De dag erna hoefden we maar 35 km naar Cromwell, een rustig dagje met een suf dorp aan het eind. Het was inmiddels wel warmer dan we het ooit gehad hebben in Nieuw Zeeland, bijna 30 graden!

In verband met de (verwachtte) warmte besloten we vroeg op te staan voor de laatste 65 km naar Queenstown. Het beloofde een mooie, niet al te zware tocht te worden, door de Kawarau gorge, langs de geboortebrug van het bungyjumpen. Uiteindelijk spanden de wind, de heuvels, en de kilometers die we al in onze benen hadden samen om het toch nog een vrij zware tocht te maken, maar mooi was ie wel!

Halverwege de dag bleek helaas dat het rare geluid dat ik achter me hoorde als ik over hobbels ging veroorzaakt werd door een afgebroken achterbagagedrager… Aiiii… Geloof, hoop en tie-wraps maakten hem in ieder geval weer bruikbaar tot in Queenstown, alwaar ik op zoek zou moeten naar alweer de 3e achterdrager voor deze fiets.

Niet veel later besloot de wereld achter me nogmaals rare geluiden voort te brengen nadat ik een klein bultje nam. De bron van het geluid werd meteen duidelijk toen ik links werd ingehaald door een van mijn achtertassen! Natuurlijk zat er iets hards onderin mijn tas, dus toen ik mijn tas uit de goot gevist had kon ik zo mijn kleren zien zitten door de bodem heen!

Nu zijn we in Queenstown, extreme sports capital of the world! Het goede nieuws: Ze verkopen hier supersjieke achterdragers en de schoenmaker is bijkans gespecialiseerd in het repareren van scheuren in voorheen waterdichte tassen. Er is hier een absurde hoeveelheid meer of minder extreme activiteiten in de aanbieding: Bungyjumpen van 35 a 200 meter, skydiven, jetboaten, matchracen in een america’s-cup boot, cruisen op een oude stoomboot, canyonen, wandelen, rivier-bodyboarden, white- en blackwater raften, gloeiwormpjeskijken, Kiwi’s (de vogel) kijken, fruit plukken…. verzin het en het kan hier. Ingeborg en ik houden het op chillen op het strand, ijsjes eten, lekkere koffietjes drinken en mensen kijken op terrasjes.
*) kies wat van toepassing is

Gistermiddag zijn we met de bus in Mount Cook (het dorpje) aangekomen. Het was erg bewolkt, en een beetje regenachtig, maar tijdens een korte wandeling in/om het dorpje konden we wel genieten van de imposante bergwanden die om ons heen in de wolken verdwenen… Jammer, dachten we, maar we wisten dat de weersvoorspellingen niet zo goed waren. We hadden al geluk met een beetje regen in plaats van de voorspelde onweersbuien. Mount Cook (de berg) was zeker niet te zien, verstopt als ie was achter een ondoordringbare bruidssluier van regen.

Mount Cook (het dorp) is een alpinistendorp, dit in tegenstelling tot het skidorp dat ik verwacht had. Wat betekent dat? Welnu: de locals hebben wel duurder equipment dan jij, ze zijn nog steeds beter dan jij, er is geen supermarkt (iedereen heeft blijkbaar toch poedervoedsel uit de outdoorwinkel), er is een boek bij het visitorscentre met daarin een kort stukje over iedereen die ooit de dood heeft gevonden op Mount Cook (de berg) sinds 1877 en er zijn maar twee kroegen (uiteraard wel de duurste die we ooit bezocht hebben).

De volgende ochtend werden we al vroeg wakker van alle alpinisten die voor 7 uur onderweg wilden zijn. (Gek genoeg was het om 22u al muisstil in het hostel). Langzaam kwamen we zelf ook in actie, en gelukkig wierpen we vrij snel een blik uit ons raam:

Ok… deze foto is niet uit ons raam genomen maar 25 km verderop… Dat neemt niet weg dat we vanuit ons raam zicht hadden op een strakblauwe hemel, links, rechts en recht voor ons afgezet met be-gletscherde bergen. Meteen zijn we naar het andere eind van Mount Cook (het dorp) gewandeld om Mount Cook (de berg) ook te bekijken… en hij is stoer! Een enorme piek, heel scherp sinds de helft van de top ergens in 1995 naar beneden kwam, stevig gefundeerd in een stel grote wit/blauw/grijze Gletschers afgezet tegen een strak blauwe lucht. Vet!

We hebben vaak omgekeken tijdens de fietstocht van de berg weg (over de bergweg haha) en onder andere bovenstaande foto gemaakt. Hoeveel mazzel we hadden met die strak blauwe hemel was rond half een te zien. Toen waren we bij de Mount Cook lookout, en was dit er nog maar van over. (Mount Cook staat ergens links van de regenbui).

Na ons niet-whale-watch-avontuur in Kaikoura zijn we met de bus naar Hanmer Springs gegaan. Hanmer Springs is een dorpje dat bekend staat om zijn hot springs. We hebben daar twee nachten gekampeerd bij een backpackers, gerund door twee Nederlanders. De tweede dag dat we daar waren hebben we mountain bikes gehuurd en zijn we een rondje gaan mountain biken in het Hanmer Forest. De afgelopen paar dagen was het weer heel zonnig en zomers geweest, maar natuurlijk kon dat niet aanhouden en had het de nacht voor onze mountainbiketocht weer geregend. Gevolg: een vrij modderig parcours. Verder bleek dat we dan misschien geoefende wegfietsers zijn, maar dat we nog een beetje moeten oefenen met off road mountain biken. Soms leek het meer een wandeltocht… Nee, het was een succes, we hebben lekker geploeterd in de modder. En toen we de fietsen terugbrachten zagen we er bijna uit alsof we echt wat gedaan hadden. ‘s Middags hebben we het rustiger aan gedaan en zijn we naar de hot pools gegaan. Een soort zwemparadijs met allerlei verschillende baden. Warm, koud, met mineralen, zonder mineralen. Lekker relaxen en opwarmen, goed voor de spiertjes!

Vanuit Hanmer hebben we gefietst naar Waikari. Daar was weer een speciale B&B voor fietsers; cyclists retreat. Dat soort initiatieven kunnen we alleen maar aanmoedigen natuurlijk! Dus dat was ons doel. De B&B werd gerund door Julia & Brian. Zelf ook twee ervaren (ex) tourfietsers. Het “pasopvoorfietsers” bord is overigens door Brian zelf aangepast door er met ducktape fietstassen, bidons en andere bagage op te plakken.

Erg vriendelijke mensen, die als doel hebben mensen eens een kijkje te laten nemen in een kiwi huis. Bij aankomst konden we zo aanschuiven bij de afternoon tea met fantastische zelfgebakken bananencake (fam de Haan: geen boter te zien!) en christmas cake! Vervolgens kregen we een tour over het erf. Ze hadden kippen, eenden, schapen en een stukje bos en een hele mooie tuin en een nog mooier uitzicht! Na de tour begon Jilles zich serieus beroerd te voelen (het was al niet zo best bij aankomst)en dat hield stand tot de volgende ochtend. Waarschijnlijk was het het gebrek aan water (het was erg heet onderweg) en het gebrek aan een goeie lunch. Toen we ‘s avonds bij de familie (de kleinkinderen logeerden een aantal weken bij op opa en oma tijdens de schoolvakantie) mochten aanschuiven voor het avondeten, moest Jilles overslaan en is hij op bed gaan liggen, terwijl ik erg leuk heb zitten kletsen met Julia & Brian. En het eten was echt geweldig trouwens. Jilles heeft de hele avond nog op bed gelegen met bibbers en buikpijn en een beetje koorts. Julia & Brian waren erg bezorgd en wilden allerlei drankjes en eten voor Jilles maken om iets te kunnen doen, maar niks was uiteindelijk het beste dat ze hem konden geven.

De volgende dag ging het gelukkig al weer wat beter en hebben we wel met z’n allen ontbeten. Jilles voelde zich goed genoeg om door te fietsen en dat hebben we dus gedaan; naar Amberley. Vanuit daar hebben we uiteindelijk een bus genomen Christchurch in om het veel te drukke verkeer te mijden.

Nu zijn we in Christchurch. We blijven hier niet zo lang, aangezien we hier aan het einde van onze reis weer uitkomen en hiervandaan vliegen. We gaan hier morgen dus weer weg en laten ons dan afzetten op Mount Cook. Vanuit daar gaan we weer naar de oostkust fietsen. Het landschap rondom Mount Cook schijnt fantastisch te zijn! Daarover snel meer!